Pamela usiadła przy barze, położyła torebkę na kolanach i poprawiła włosy.

- Białe wino dla pani. - Kelner postawił kieliszek na kontuarze i wrócił do innych gości.

Pamela upiła łyk wytrawnego napoju i pomyślała, że ostatni raz piła wino jakieś dwa lata temu z Howardem. Howard... Uśmiechnęła się do siebie na samo wspomnienie; bardzo przystojny biznesmen, szarmancki, grzeczny, ale trochę nudny. Brakowało mu poczucia humoru i paru innych cech, ale pomimo to, dość miło wspominała tych osiem miesięcy, jakie z nim spędziła.

Odwróciła się bokiem do baru i jej wzrok padł na pięciu mężczyzn prowadzących ożywioną dyskusję. Jeden z nich, o włosach kruczoczarnych jak heban, dobrze ostrzyżonych i w jasnym, trzyczęściowym garniturze, tłumaczył coś pozostałej czwórce, a że w mieście odbywał się akurat międzystanowy zjazd przedsiębiorców z różnych firm, nietrudno było się domyślić, że panowie rozprawiają o interesach. Zresztą o czym można rozmawiać w Teksasie, jak nie o ropie naftowej?

Przez dłuższą chwilę Pamela nie odrywała wzroku od elegancko ubranego dżentelmena. Emanowała od niego niezwykła siła, upór i zdecydowanie, pomijając już to, że był niezwykle atrakcyjny.

- Mogę się przysiąść? - usłyszała nagle za plecami.

Odwróciła się i napotkała jasne spojrzenie młodego mężczyzny, który absolutnie nie pasował do tego miejsca przez wzgląd na niebieską koszulę i dżinsy, ale wydał jej się miły, więc skinęła głową.

- Oczywiście, proszę.

Usiadł obok niej na wysokim stołku i poprosił kelnera o bourbona z lodem.

- Jesteś tu w interesach, czy towarzyszysz jednemu z tamtych panów? - zapytał.

- Tylko towarzyszę - odpowiedziała.

- Któremu z nich?

- Temu, który teraz mówi. - Odstawiła kieliszek na kontuar i ponownie spojrzała w kierunku toczących dyskusję biznesmenów.

- Jest chyba najmłodszy z nich, prawda? - zainteresował się.

- Owszem - przyznała. - Ma trzydzieści siedem lat.

- Jesteś z nim blisko?

Obrzuciła go nieco zdumionym, ale nie karcącym spojrzeniem.

- Czemu miałabym na to pytanie odpowiedzieć? Przecież nawet cię nie znam.

- Przepraszam - uśmiechnął się i wyciągnął do niej rękę. - Jestem Dave Cooper.

Uścisnęła jego dłoń.

- Pamela Westword - przedstawiła się.

- To jak? Jesteś z nim blisko?

Roześmiała się cicho i zakładając nogę na nogę odpowiedziała:

- Bardzo blisko. Bliżej już byśmy być nie mogli.

- Rozumiem - skinął głową. - Moja była dziewczyna nie potrafiła żyć w takim pędzie, jaki powodują interesy i rozstaliśmy się. Jak sobie z tym radzisz?

- Uczę się - odpowiedziała. - Jestem na pierwszym roku nauk politycznych.

- Masz osiemnaście lat?

- I dwa miesiące - dodała.

- Spora różnica wieku - zauważył.

- Dziewiętnaście lat to dużo? - Przyjrzała mu się uważnie.

- Niektórzy uważają, że to niestosowne.

- A ty?

- Jestem tolerancyjny. Jeśli łączy cię z nim uczucie, to w porządku. - Pociągnął łyk bourbona i odstawił szklaneczkę na serwetkę. - Łączy cię z nim uczucie?

- Kocham go - przytaknęła.

- I nie przeszkadza ci, że ciągnie cię ze sobą na nudne zjazdy?

- Wcale mnie nie ciągnie - sprostowała. - Mam wakacje, a poza tym, lubię z nim jeździć. To nie jest żaden obowiązek.

- Jasne - mruknął.

- Mówię poważnie.

- Oczywiście.

Dave od razu się zorientował, że siedząca obok niego w obcisłej sukience dziewczyna, odznacza się wyjątkowo silną osobowością. To, że taka seksowna panna jest związana z mężczyzną starszym od siebie o połowę, traktował jako jej kaprys. Pożałował jednak, że nie jest wolna.

- Jaki on jest? - zapytał.

- Stanowczy, odpowiedzialny, troskliwy i bardzo wesoły - wymieniła i ponownie powędrowała wzrokiem do opisanego właśnie przez siebie mężczyzny. - I przystojny - dodała z uśmiechem.

- Dlaczego taka piękna kobieta wiąże się ze starszym facetem?

- Głupie pytanie, Dave - obruszyła się. - Nie odpowiadam na takie. Poza tym powinieneś wiedzieć, że osiemnastoletni chłopak pod względem emocjonalnym dorównuje piętnastoletniej dziewczynce. Niektórzy z tego nie wyrastają.

- Bardzo śmieszne - mruknął. - Zaczynam się domyślać, dlaczego z nim jesteś. Płaci za studia, co?

- Prostak z ciebie. - Pamela wstała, zapłaciła kelnerowi za wino i odeszła od baru.

- Zaczekaj - Dave szybko znalazł się przy niej i chwycił ją za rękę. - Nie musisz się od razu obrażać.

- Ja się nie obrażam. Po prostu uważam rozmowę za skończoną i, co najważniejsze, za niebyłą.

Zaśmiał się.

- Uważasz się za lepszą będąc na utrzymaniu zamożnego biznesmena? Kto ci dał takie prawo? On? - Z pogardą spojrzał na grupkę przedsiębiorców, z których jeden teraz bacznie mu się przyglądał.

- Puść moją rękę, bo wezwę ochronę - syknęła.

- Już się boję - rzucił jej nieprzyjazne spojrzenie.

- Wszystko w porządku, Pam?

Na dźwięk męskiego głosu Dave odsunął się nieco od Pameli i napotkał wzrok tego z dyskutujących, o którym rozmawiali. Utrzymanka i jej sponsor, pomyślał.

- Nic ci nie jest, Pam?

- Nic, tatusiu, w porządku. Ten pan właśnie się żegnał. - Spojrzała na Dave'a wymownie i wsunęła dłoń pod ramię ojca. - Pójdziemy na lunch? Umieram z głodu.

- Oczywiście, kochanie - uśmiechnął się i ruszył razem z nią do wyjścia.

Pamela natomiast pomyślała, że zemsta jest słodka, a jej wielką nagrodą był wyraz twarzy Dave'a, który teraz wyglądał jak wyciosany z kamienia posąg o bardzo głupkowatej minie.